– Гэта была нiчога не вартая частка закладу, - сказаў Чэпi.
– Як цяпер наконт сапраўднай платы?

– Сапраўднай платы?
– перапытаў Бродэрык.

– Сэр, вы мне гаварылi, што, калi ўсё ж такi я гэта здзейсню, вы станеце перада мной i скажаце, што вы нiчога не ведалi наконт гэтага. Вы гаварылi, што, гледзячы мне проста ў вочы, скажаце, што цяпер у В'етнаме хлопцы не горшыя за тых мокрых курыц, з якiмi вы былi ў Карэi. Не горшыя i, можа, нават намнога лепшыя. Ну, дык гаварыце!

– Калi гэта тваё ўяўленне аб сапраўдным мужчыну, - вымавiў праз зубы Бродэрык.

Чэпi выцягнуў руку i злёгку ткнуў нож у жывот Бродэрыка.

Бродэрык сказаў. Потым нечакана крутануўся i, хiстаючыся, пайшоў у каюту. Ейц пакрочыў следам за iм. Праз адчыненыя дзверы Чэпi ўбачыў, як яны налiлi поўныя шклянкi вiскi.

– Кiруй да Кi-Ларга, - крыкнуў ён Дэлу, якi па-ранейшаму стаяў за штурвалам, i "Бялiнда II", набiраючы хуткасць, павярнула на поўдзень. Чэпi пагардлiва ўсмiхаўся, пазiраючы, як тыя двое ў каюце глытаюць свой "Джым Бiм", пакуль Ейц не заўважыў яго i з усяе сiлы з трэскам не зачынiў дзвярэй каюты.

Пераклад: Уладзiмiр Шчасны